برایم تصویر ستارگان در پوشاننده ی زمین همچو پرده ای از دل غمگینم است که روشنایی ستارگان مانند کورسوهای براق در دل تاریک وجودم ، نمایان می شوند ...

از تو یاری می طلبم تا حقیقت زندگی را  آنگونه که تو می پنداری ، پی ببرم. توانایی من از درک این زندگی چیزی فراتر از چند جمله نیست

زندگی را دیدم در  ۵  حرف :

 "ز" را همچو زجری می بینم که نمایان است وجودش من بنده دلیلی بر توصیفش نمی بینم .

 "ن" را نشاطی می دیدم که دیگر نمی بینمش  ، گرفتنش از ما ،  گرچه چیزی نگفتیم ، کاری نکردیم 

"د"  اگر نبود ، زندگی نبود، زندگی معنا نداشت ، شکر گذار باش که دل در زندگی نهفته است . دل که حقیقت خلق من و تو بدان بسته است .

"گ" گردابی است که همه را در خود می گیرد، همه بدان وابسته ایم ، گرداب نهایی چه زمانی هویدا می شود؟

"ی" حرف آخر است، اما ابتدای کار ، ی همان یاری است ، یاری که اگر نبود ، کاری نبود ، هر کاری نیازمند یاری ابتدایی مابین کنندگان آن است.

آه ای تمام کننده ی هر آغازی بی پرده از تو درخواست می کنم این روشنی دل من را در ظلمت درونش ، نورافشانی کنی و در تلاطم هستی آن را به نمایش بگذاری .

واینچنین بنمایی که من همانند ابرهای روزهای بهاری ، اشکهایم چاره شوند !........آمین

چه کسی می گوید .....

 چه کسی می گوید   که شقایق ها نیز..... می توانند بدانجا سفری عزم کنند؟

  لنگر کشتیمان افتادست در آب.....

                                            تا ساحل راهی است ، اما اینجا چرا؟

ماهیان را بِنِگر ؛ همه مست نگامان شده اند...

پری دریایی، صورت تو به کدام آب روان آغشته ست ؟

                                                  تو چرا می گریی؟

                                                          **********

روزگار خنده ی غمناک منو  دل تنگی توست .....

                                                تو چرا می گریی؟

                                                        **********

می بینم تو را ....هر وقت.... هرجا باشی.... و تو همیشه خواب اینجا را می بینی . می بینمت ، خواب مردی سوزان می بینی ، با شعله های سبز ، در مه شامگاهی . می بینمت ، سنگ و آهن خزه می شوند، رنگ نرگسی صورتت محو می شود . در کوچه ی تاریک و خیس فریاد می زنی ولی صلیب ها نمی شوند و تو برقابرق سپیدار های گورستان را در دل فراموش شده ی من می بینی . دهانی پر از خاک تو را صدا می زند ، صدای بی هوایش به تو می رسد ... هرجا باشی ..... روبروی بتی چهار دست در  << بنارس >> که ایستاده باشی . صدایش روی آن ماه گرفتگی شبدری کنار گوشت می خزد و تو  می سوزی .... مثل عود.....

افســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوس....

افسوس مثل عود می سوزی ای دل بیچاره، خوبان را ستایش می کنی و همه می دانند تو خود نیازمند ستایشی . می بینی همه را ،حتی من ، همه ساده می زنند خود را در  پس نقابهای ساده نما....

خارهای آب .... تیغه های نور .... کینه های خاک و زهر های باد ، مرا نشانه گرفته اند. از ذهن همه هلهله ی خواهش مرگم را می شنوم . می خواهند ببینند رقص تنم را فراز سرهاشان . می خواهند بشنوند آه دم مرگم را. می خواهند روی جنازه ام پا بگذارنند و به خانه هایشان بروند ، برای بچه هایشان تعریف کنند تا از کابوس آنها بیرونم کنند . تو باورم کن دل خاموش ، من را نمی یابند  در امینم و امان هوش من که خون داغ هفت روباه سرخ را نوشیدم و آنقدر به چشم مار کبری خیره مانده ام که گر گرفته است . ثروتم را از همه پنهان کردم ، داناییم را از همه پنهان کردم ، تا مرا نبینند ، اما تو! دل رویاهای مردان تنها ، روز و شب شاهدم  که  باشی ، باورم می کنی ، کینه ای که ازخارهای دل دیگران به دل گرفته ای به شادکامی و یگانگی برایت بدل خواهد کرد. به سخن بیا که اگر سکوت کنی دستهایم ، پاهایم ، سینه ام  و چشمهایم آتش می شوند.

می روم به دوردستها ......

         آنجا همه چیز خوب است  

گل .....

واژه ای که برای اندک زمانی با شنیدنش افکار مثبت را در ذهنت هویدا می کند و شیئی که با دیدن و یا  لمس کردن آن زیبا ترین احساس را  در خود بروز می دهی و خستگی را از ذهنت بیرورن می کند ....

اینان اشتراک ماهیت گل در باور من و امثال من و شاید خود تو ای "شاه زاده ی شرقی " باشد . انسانها همه گل  را دوست دارند ، (یا در بد ترین حالت اگر هم دوست نداشته باشد ، از آن بدشان نمی آید ). آن را زیبا می پنداریم .

ولی حیف ای " شاه زاده ی شرقی" .....!

حیف ... حیف که تو با گذشته بسی فراوان تغییر کردی ...

یادش بخیر در گذشته از چند فرسخی هم که می گذشتی ،  بوی زیبایت مشامم را التیام می بخشید و باغ گل را برایم مجسم می ساخت ، لیکن باغی در کار نبود و در عوض وجود نازنینت طنین انداز روانم بود و دشت گلی را نمایان می کرد.

خوش باد آن روزگاران .....

ولی حال چه ....؟ تو را براستی چه شده که حال سبد های گل را هم به خود بیارایی از تو بویی خارج نیست مگرننگ و ریا.....؟

چه زیباست تصور خدایی که می دانم هست و هیچگاه ندیدمش و رنگ آبی دریایی که میدانم نیست و همیشه می بینمش ....

به خود برگرد  زیبا روی و دلنشین گذشته

و...آنچنان پرواز قد بر افراشت.

 شاهزاده ی شرقی تو هم بوی غربت را گرفتی !!!تو دیگر چرا؟همین چند وقت پیش می خندیدی به آدمهای شبیه الآنت ! حال تو نیز مثل گذشته ی  آنان شدی و حتما باعث خنده ی آدمکهایی شدی که به حال امروزت می خندند !

 ولی شاید آنان هم به مانند تو دچار شوند و این چرخه تا ابد ادامه پیدا کند .

می دانی و نمی دانی ، می فهمی و نمی فهمی ، زندگی می کنی و نمی کنی ، دقت می کنی و نمی کنی ، زندگی را می گذارنی و نمی گذرانی ... اشک می ریزی و اشک می ریزی و اشک می ریزی ، فقط اشک می ریزی.

 اشک  چیز خوبی است ، نه آنکه در زندگی فقط آن را بچشی و تضادش را تجربه نکنی .

گاهی اوقات باور ادراک انسانها کار سختی است ، گاهی دشوار و گاهی ناممکن ، امیدوارم تو جز دسته ی اول و آخر نباشی که در این صورت طعم تلخی شیرین بودن را می فهمی !

شاهزاده ی شرقی دلیل بودنت را می دانی یا فقط هستی؟ می دانی چرا وجود داری یا فقط موجودی؟به روشنی تاریکی شب یلدا واضح است در گستره ی جهان هستی تنها می گردی و می گردی

.... کاش روزگار خط صاف بود تا هیچ وقت به ابتدای آن نمی رسیدی ولی تو را چه سود از این بازگشتها؟ 

در جلو قدم بردار  

دیگر جایی برای اندوه و فکر باقی نمانده است .... آه ای سرزمین آریایی ام .... مدتی است ما تو را فراموش کردیم  یا تو ما را؟.... یادش بخیر گذشته ها  ما که نبودیم ببینیم  ولی اسنادی باقی است که شهادت می دهد ما در جهان چه بودیم ، چه قدرت و منذلتی داشتیم ، چه جایگاهی داشتیم و از چه احترامی بر خوردار بودیم. گفتم شهادت ، یاد خیلی چیز ها افتادم....

واژه ای مقدس که برای یک لحظه بعد از شنیدنش تنت را می لرزاند . واژه ای که به حق در این چند سال مضحکه ی زبان عده ای شده است که تمام کاستی ها و بی شرمیهای خود را با آن توجیه می کنند . این عده باید بدانند شهادت یا مرگ مقدس یا دلیرانه مردن فقط در اسلام معرفی نشده  است که     سابقه ی آن را غریب به ۱۴ قرن بدانید ... نخیر ،  پارسیان آزاد اندیش از مدتها قبل از اسلام با این واژه ی انسانی  و  نه صرفا اسلامی آشنا هستند و به راستی کوروش و داریوش از اولین شهدای این مرز و بوم اند که در جهت خدمت به اجداد ما جان خود را از دست دادند.....

اما این روزها در کشورم ایران چه می گذرد..... چماق به دستان وحشی را بعد از مرگ و یا زخمی شدن ،شهید و جانباز می دانند و انبوه مردم را که گناهشان طلب آزادی ،روشن شدن حقیقت و دلسوزی به وطن است،بعد از بدرودشان از این دنیا ،اراذل و خار و خاشاک و شورشی می نامند . این ایرانم است؟

خواهم ز تو اندوه فراوان ـــــــ جان من سخت در گریبان ــــــ ایرانم شده ویران

ایرانم شده ویران

بحران هویت از مقولات مهم در عصر جدید و مورد تأکید در دهه‏های اخیر در سراسر جهان است و در سطح جهان و کشورهای گوناگون با رویکردهای متفاوت مورد بحث و کاوش‏های فراوان قرار گرفته و مقالات متعددی در این باره به نگارش در آمده است.

بحران و هویت

انواع هویت

در کشورهای اسلامی چالش میان ملیت و اسلامیت و ابهام‏های موجود در مرزبندی‏های حلال و حرام دینی نیز از عوامل بحران‏زا به شمار می‏آید. نگاهی به حجم وسیع مقالات و تحقیقات و نیز جنبش‏ها و چالش‏های اجتماعی در کشورهای اسلامی از جمله ایران در این باره نشان دهنده جایگاه و اهمیت این موضوع است. علاوه بر این، گسست نسل‏ها، و تعدد منابع هویت‏بخش و ناهماهنگی و ناسازگاری آنها نیز باید در بحران هویت در این گونه کشورها مورد توجه قرار گیرد.

دین و هویت

پرسشی که در این باره فراروی دانشمندان دینی قرار دارد چگونگی موضع دین در برابر "هویت‏" است؟ با مراجعه به متون دینی می‏توان اصول زیر را در این باره به دست آورد. دین علی الاصول در باب اجزاء و عناصر هویت در طیف وسیع آن موضع تأیید و پذیرش دارد. منابع دینی پاره‏ای از هویت‏های فردی، صنفی، گروهی، خانوادگی، ملی، تمدنی، اجتماعی، فرهنگی و مانند اینها را هیچ گاه نفی نکرده و نخواسته است که از روان آدمی زدوده شود، بلکه برخی از آن‏ها مورد تأکید هم قرار گرفته است. با این اوصاف، دین بر شکوفاسازی و مزیت‏بخشی و ارجحیت گذاری هویت فطری، معنوی و اخلاقی اصرار ورزیده است. ادیان این توصیه را برای بشر به ارمغان آورده‏اند که متعالی‏ترین عنصر هویت و شخصیت عبارت است از سرشت معنوی آدمی، و آن را در مقایسه با سایر اجزای هویت ‏باید بر صدر نشاند. علاوه بر آنها، دین بر تنظیم، متعادل‏سازی و اصلاح دیگر عناصر در احساس هویت و بازداری از افراط در احساس هویت صنفی، گروهی، خانوادگی، ملی، نژادی و مانند آن تأکید تام می‏ورزد و هماره متذکر آدمی می‏شود تا از دام افراط و تعصب‏های جاهلانه نژادی، ملی و همانند آن بپرهیزد.
دین و بحران هویت پرسش دیگر در این باره این است: موضع و نقش دین در قبال انواع بحران‏های برشمرده شده چیست؟ با قطع نظر از رویکردهای افراطی و تفریطی در کارکرد دین، به اجمال می‏توان نقش‏ها و کار کردهای مثبت دین را در حل بحران‏های هویت به شکل زیر صورت بندی کرد:
1- پاسخ‏گویی و حل مشکل
نخستین کار کرد دین حل بحران از طریق حل ریشه‏ای آن و پاسخ گویی به پرسش و مشکل است. این کار کرد در قلمرو همه بحران‏ها جاری نیست، بکله برخی از مهم‏ترین بحران‏های هویت در زمینه‏های عام انسانی در قلمرو این صورت قرار می‏گیرند. حل بحران معنی داری زندگی یا مرگ و بقا مستقیم در حوزه رسالت دین قرار دارد و از دین انتظار می‏رود آن را پاسخ گوید. همین طور درجه‏بندی و تبیین نظام اولویت‏ها در زندگی و فعال‏سازی عناصر برجسته هویت ‏بیشتر در ساحت دین قرار می‏گیرد.
2- ترغیبت ‏به بهره‏گیری از اندیشه و تجربه بشری
در بسیاری از مشکلات انسانی و بحران‏های هویتی دین با قواعد کلی و عمومی به بهره ‏بردن از عقل و اندیشه و معرفت و تجربه بشری توصیه می‏کند و یافتن راهکارهای عملی را به آدمی واگذار می‏کند. چگونگی حل بحران خانواده یا آینده زندگی یا گسست نسل‏ها و مانند آن اموری است که به عقلانیت آدمی سپرده شده است. البته ایمان و اخلاق معنوی پشتوانه مهمی در این راستا خواهد بود. همان طور که رعایت اصول و قواعد کلی مورد تأکید دین باید مورد توجه باشد.
3- جایگزین‏سازی و مقاومت‏بخشی
کارکرد دیگری که از دین متوقع است و فی‏الواقع این نقش را دین در تاریخ و تجربه خود به نمایش گذارده است، مقاومت‏بخشی است. هنگامی که بحران و تعارضی در آدمی وجود دارد و پاسخ گویی به نیازی یا حل مشکلی امکان ندارد، ایمان دینی و مفاهیم وابسته به آن می‏تواند جلوی فرسودگی و اشتداد بحران و واماندگی فرد را بگیرد و به او اراده و دلیری و استواری ببخشد که بحران هویت در او فروکش کند. مفاهیم دینی مانند صبر، توکل، رضا و . . . نشان دهنده این محور مهم در سلامت روانی و مهار بحران‏های روحی است. مقاومت‏یابی در روان آدمی دارای ساز و کارهایی است و یکی از آنها جایگزین سازی است. آدمی هر گاه در یکی از ابعاد و ساحت‏ها احساس شکست و ناکامی بکند، می‏کوشد در بعدی دیگر آن را جبران کند و امر دیگری را جایگزین سازد، در آموزه‏های ادیان نیز از این ساز و کار استفاده، و بر انگیزه‏های متعالی ایمانی و موفقیت‏های معنوی به عنوان جایگزین درد و رنج‏های غیر قابل چاره، تأکید شده است. در پایان بر این نکته باید تأکید کرد که راز سعادت انسان و رهایی نسل پراضطراب امروز از بحران‏ها در گرو بازگشت دوباره به دین، اخلاق، معنویت، تفاهم و همدلی است.

یک سال گذشت ......

یک سال دیگر از پرونده  ی عمر من گذشت و بسته شد ....

رو پن کیک هم لینکت کردم ... شروع کن!

تولدت مبارک!